Hot Best Seller

The Abbess of Castro

Availability: Ready to download

Brigands, convents under siege, a prince who’d do Machiavelli proud…This adventurous novella from a writer famous for far longer works is a singular take on love and war in Renaissance Italy. Claiming to be translating from sixteenth-century manuscripts, Stendhal tells the story of two doomed young lovers—one the daughter of the wealthiest man in the district, the other Brigands, convents under siege, a prince who’d do Machiavelli proud…This adventurous novella from a writer famous for far longer works is a singular take on love and war in Renaissance Italy. Claiming to be translating from sixteenth-century manuscripts, Stendhal tells the story of two doomed young lovers—one the daughter of the wealthiest man in the district, the other a brigand. It’s a genuinely moving tale of impossible love—with plenty of swordfights thrown in—that’s unique in Stendhal’s oeuvre, not least in its portrait of an intelligent woman who, ill-starred in love, turns to worldly power. There’s also some sparkling analysis of the conditions that produced the great art of the Renaissance. But The Abbess of Castro—first published in the same year as Stendhal’s novel The Charterhouse of Parma—is also characterized by themes that pervade his longer novels: political and familial machinations, a profoundly unsentimental view of war, ambitious individuals undone by passion. Never before available as a standalone edition, the novella is a powerful dose of the writer at the peak of his skills.


Compare

Brigands, convents under siege, a prince who’d do Machiavelli proud…This adventurous novella from a writer famous for far longer works is a singular take on love and war in Renaissance Italy. Claiming to be translating from sixteenth-century manuscripts, Stendhal tells the story of two doomed young lovers—one the daughter of the wealthiest man in the district, the other Brigands, convents under siege, a prince who’d do Machiavelli proud…This adventurous novella from a writer famous for far longer works is a singular take on love and war in Renaissance Italy. Claiming to be translating from sixteenth-century manuscripts, Stendhal tells the story of two doomed young lovers—one the daughter of the wealthiest man in the district, the other a brigand. It’s a genuinely moving tale of impossible love—with plenty of swordfights thrown in—that’s unique in Stendhal’s oeuvre, not least in its portrait of an intelligent woman who, ill-starred in love, turns to worldly power. There’s also some sparkling analysis of the conditions that produced the great art of the Renaissance. But The Abbess of Castro—first published in the same year as Stendhal’s novel The Charterhouse of Parma—is also characterized by themes that pervade his longer novels: political and familial machinations, a profoundly unsentimental view of war, ambitious individuals undone by passion. Never before available as a standalone edition, the novella is a powerful dose of the writer at the peak of his skills.

30 review for The Abbess of Castro

  1. 5 out of 5

    °°°·.°·..·°¯°·._.· ʜᴇʟᴇɴ Ροζουλί Εωσφόρος ·._.·°¯°·.·° .·°°° ★·.·´¯`·.·★ Ⓥⓔⓡⓝⓤⓢ Ⓟⓞⓡⓣⓘⓣⓞⓡ Ⓐⓡⓒⓐⓝⓤⓢ Ταμετούρο Αμ

    "Οι ηδονές της αγάπης είναι πάντα ανάλογες με τους φόβους μας". Stendhal. "Η ηγουμένη του Κάστρο" ανήκει στα ιταλικά αφηγήματα που με αριστουργηματική,μυθιστορηματική ανάπτυξη,ο συγγραφέας δημιούργησε εμπνευσμένος απο Ιταλικά χειρόγραφα του 16ου και 17ου αιώνα. Πρόκειται για ένα απολαυστικό αφήγημα που πραγματεύεται μια τραγική ιστορία αγάπης ανάμεσα στην Ελένη ντε Καμπιρεάλι και τον πολέμαρχο Ιούλιο Μπραντσιφόρτε. Εκείνη,μια όμορφη γεμάτη πάθος γυναίκα αριστοκρατικής καταγωγής, που γ "Οι ηδονές της αγάπης είναι πάντα ανάλογες με τους φόβους μας". Stendhal. "Η ηγουμένη του Κάστρο" ανήκει στα ιταλικά αφηγήματα που με αριστουργηματική,μυθιστορηματική ανάπτυξη,ο συγγραφέας δημιούργησε εμπνευσμένος απο Ιταλικά χειρόγραφα του 16ου και 17ου αιώνα. Πρόκειται για ένα απολαυστικό αφήγημα που πραγματεύεται μια τραγική ιστορία αγάπης ανάμεσα στην Ελένη ντε Καμπιρεάλι και τον πολέμαρχο Ιούλιο Μπραντσιφόρτε. Εκείνη,μια όμορφη γεμάτη πάθος γυναίκα αριστοκρατικής καταγωγής, που γίνεται ηγουμένη ύστερα απο τον επιτηδευμένα άτυχο έρωτα της. Εκείνος ένας φτωχός νεαρός ζωηρός και χαριτωμένος, με χαρακτήρα ανυπόκριτο και ανέμελο. Αυτά ήταν και τα μόνα εφόδια που κληρονόμησε για να υποφέρει την κακή του μοίρα. Η ιστορία μας διαδραματίζεται τον καιρό της Ιταλικής Αναγέννησης. Τότε ακόμη η φλογισμένη νιότη, η συναισθηματική έξαρση και το ερωτικό πάθος δεν είχαν αμαυρωθεί απο υποκρισία και συμβατικότητα. Παρέμεναν αυθεντικά, ασυγκράτητα, ηδονικά και εκρηκτικά,προκαλώντας αιματηρά αποτελέσματα. Έτσι,ξεκίνησε αυτός ο παράφορος έρωτας στην μυθοποιημένη Ιταλία και φλόγισε για χρόνια,καρδιές και ζωές,αφού φάνηκε αδύναμος να υποταχτεί στη φρόνηση της εποχής και τα ήθη της μοναρχίας που επιτρέπουν οι δημοκρατίες. Αυτή η συναρπαστική ιστορία αγάπης τράφηκε απο μεγάλες θυσίες. Εμπνεύστηκε απο μεγαλοπρεπές μυστήριο και έσπειρε με όρκους και δάκρυα τις φοβορότερες συμφορές. Ο Σταντάλ εμπνευσμένος απο το Φλωρεντιανό χειρόγραφο αλλοτινής εποχής διηγείται και σκιαγραφεί τον μεγαλύτερο πόνο απο το θλιβερό θέμα της ιστορίας μας. Οι ήρωες που πρωταγωνιστούν αλλά και οι δορυφόροι τους ανήκουν σε όλα τα κοινωνικά και ταξικά στρώματα και αξιώματα. Όσο κι αν αναζητήσουμε φταίχτες,υποκριτές,καταδότες ή άξεστους και ματαιόδοξους χαρακτήρες ως υπαίτειους της τραγικής κατάληξης, θα βρούμε μόνο αληθινά δυστυχισμένους ανθρώπους,μα καθόλου ένοχους. Η ξακουστή ηγουμένη του μοναστηριού στην πόλη του Κάστρο,Ελένη ντε Καμπιρεάλι,έμεινε γνωστή λόγω των ατελείωτων συζητήσεων και ίσως αλλαγών στην ανώτερη κοινωνία της Ρώμης και της Ιταλίας. Η δική, η καταδίκη και ο θάνατος της είχαν ανάγκη ιστορικής δόξας. Καλή ανάγνωση! Πολλούς ασπασμούς!!

  2. 5 out of 5

    Paradoxe

    Γενικά τα διηγήματα και οι νουβέλες που συναποτελούν Τα Ιταλικά Χρονικά του Στεντάλ υπάρχουν δύο τρόποι να τα διαβάσεις, είτε δεχόμενος ότι ο Στεντάλ κάνει μόνο τη μετάφραση – επιμέλεια, είτε αναγνωρίζοντας τη συγγραφική πένα του. Στην πρώτη περίπτωση δε θα καταλάβεις τίποτα και θα κοπανάς το βιβλίο στους τοίχους, στη δεύτερη περίπτωση θα δεις το συγγραφέα που για να μπορέσει να γράψει με σαφήνεια και φειδώ, εκείνη που του χάρισε την απόλυτα ρεαλιστική και βαθυστόχαστη γραφη του, όπως συνήθιζε ν Γενικά τα διηγήματα και οι νουβέλες που συναποτελούν Τα Ιταλικά Χρονικά του Στεντάλ υπάρχουν δύο τρόποι να τα διαβάσεις, είτε δεχόμενος ότι ο Στεντάλ κάνει μόνο τη μετάφραση – επιμέλεια, είτε αναγνωρίζοντας τη συγγραφική πένα του. Στην πρώτη περίπτωση δε θα καταλάβεις τίποτα και θα κοπανάς το βιβλίο στους τοίχους, στη δεύτερη περίπτωση θα δεις το συγγραφέα που για να μπορέσει να γράψει με σαφήνεια και φειδώ, εκείνη που του χάρισε την απόλυτα ρεαλιστική και βαθυστόχαστη γραφη του, όπως συνήθιζε να λέει, διάβαζε τον αστικό κώδικα. Και πράγματι οι λέξεις του πάντοτε πέφτουν με κάποιο κρότο σαν καταδίκες στα μούτρα των ωραιολόγων της εποχής του που αρέσκονταν σε ακκισμούς ευγενείας και συζητήσεις για τα κοινά πράγματα, όπως και τη φιλοδοξία κοινωνικής αναγνώρισης. Εντούτοις, για να πείσει και μάλλον τον εαυτό του πως αποδίδει το κλίμα και τις αξίες της εποχής έπρεπε να διατηρήσει κάποια μοτίβα βασικά του 16ου αιώνα στην Ιταλία, κυρίως σε θέματα πλοκής και κοινωνικών ρόλων. Στην Ηγουμένη του Κάστρο σε πρώτη φάση βλέπουμε ένα απ’ τα αγαπημένα μοτίβα του Στεντάλ, το γιό που εναντιώνεται πλέον όχι στην πατρική θέληση, καθότι αυτή απουσιάζει, όσο και η τρυφερότητα, θέμα κοινό με το Κόκκινο και το μαύρο, αλλά η ντροπή για τη δόξα του πατέρα ληστή και στρατιώτη και η επιλογή του Τζούλιο ( το Τζούλιο ηχεί παρόμοια με το Ζυλιέν ) να ζήσει με τα λίγα που μπορεί να του παρέχει η γη, σε μια αυτάρκεια τροφής, ρηχών ερώτων και μη αναγνωρίσιμης απ’ τον ίδιο ένδειας που γίνεται γνωστή μόλις τον θίγει ο πατέρας της Ελένης. Και που αυτό τον ωθεί από αντίθετος του πατέρα, να οδηγηθεί λόγω συγκυριών και αναγνώρισης του, όπως και ο Φεντέρ και λιγότερο αλλά και με διαφορετικό τρόπο ο Λισιέν Λεβέν, στα ίδια μονοπάτια, όπου και οι τρεις ξεκινούν απ’ τον έρωτα για να καταλήξουν πως τους λείπει το όχημα που θα τους φέρει κοντά στην αποδοχή απ’ όσους επηρεάζουν την ένωση αυτή και που στη συνέχεια γίνεται ένας μονοσήμαντος αυτοσκοπός. Αναγνωρίσιμη επίσης είναι και η εκκλησιαστική υποκρισία καθώς και το βάθος της εξουσίας των κληρικών. Ενώ ένα μοτίβο που δε συνηθίζει ο Στεντάλ είναι η απουσία με κάθε σχήμα της Τέχνης, ενώ παράλληλα και οι δυο βασικοί πρωταγωνιστές σε όλη τη ζωή τους που παρακολουθούμε παραμένουν προσηλωμένοι σε μια εμμονή, η οποία ως αρχή έχει τον έρωτα και μετά μετατρέπεται στο χαρακτηριστικό ανολοκλήρωτο έρωτα, με αποτέλεσμα να μην τους αγγίζει ουσιαστικά τίποτε άλλο στη ζωή τους παρά η απαισιόδοξη προσκόλληση σε αυτά που επέλεξαν ή που επιλέχτηκαν ως επαγγέλματα τους. Χαρακτηριστικές φράσεις απ’ τη νουβέλα: ΄΄ο νέος τύραννος ήταν συνήθως ο πλουσιότερος πολίτης της δημοκρατίας που καταλύθηκε΄΄ ΄΄Καθώς μάλιστα οι γυναίκες θαυμάζουν τις παλικαριές και περισσότερο το θράσος, έγιναν οι ανώτατοι δικαστές της αξίας του καθενός. Έτσι γεννήθηκε το πνεύμα της ευπρέπειας των τρόπων, που προετοιμάζει το διαδοχικό εκμηδενισμό κάθε πάθους, ακόμα και του έρωτα, προς όφελος του σκληρού τυράννου στον οποίο υπακούαμε όλοι: τη ματαιοδοξία. Οι βασιλιάδες προστάτευαν τη ματαιοδοξία…΄΄ ΄΄πέρασε στην υπηρεσία της με τους πιο αφοσιωμένους –ή αν θέλετε, μ’ εκείνους τους άντρες του, που κατηγορούσαν περισσότερο΄΄ ΄΄Κι όμως αν δε μ’ αγαπάς, η ζωή δεν έχει καμιά αξία για ‘μενα. Περιττό να σου πω ότι θα ‘δινα χίλιες φορές τη ζωή μου για ‘σενα. Κι όμως πριν γυρίσεις από το μοναστήρι, δε ζούσα δυστυχισμένα΄΄ ΄΄Ο έρωτας τα συγχωρεί όλα, εκτός της θεληματική απουσία γιατί τη θεωρεί το μεγαλύτερο μαρτύριο΄΄ ΄΄Κάθετί που δίνει φτερά στη φαντασία, διαδίδεται πολύ γρήγορα΄΄ ΄΄Κατόρθωσες να με κάνεις ν’ αμφιβάλλω για το ιερότερο για ‘μενα πράγμα: την εμπιστοσύνη στο λόγο σου΄΄ Σαν ιστορία για τους λάτρεις του συγγραφέα διαβάζεται σα νερό, διότι συναντάμε μέρος των προσωπικών συγγραφικών και κοινωνικών εμμονών που τον απασχολούν, καθώς και την καθαρή, απέριττη γραφή του, αυτό το πυκνογραμμένο, σαφές και υψηλής λογοτεχνικής αξίας κείμενο. Σαν ιστορία για τους αμύητους στο στενταλικό έργο, είναι πιθανό να κουράσει όχι ο συγγραφέας, όσο η τιμιότητα του να γράψει σε μοτίβο χρονικού τηρώντας ορισμένα σχήματα και τους κοινωνικούς ρόλους της Ιταλίας του 16ου αιώνα με αποτέλεσμα να στερείται βάθους. Προσωπικά το κρίνω για 3 αστέρια. Η Βικτόρια Ακοραμπόνι συστήνεται ανεπιφύλακτα στους λάτρεις του έργου του Στεντάλ και θα μου συγχωρήσετε που απευθύνομαι μόνο σε αυτούς, για τους υπόλοιπους πιθανόν η ιστορία να φανεί ανούσια, ούτε καν διασκεδαστική. Δε συναντάμε κανένα μοτίβο του συγγραφέα, αλλά απ’ την αρχή ως το τέλος σε κάθε αποστροφή, ακόμη και στο χαρακτηρισμό της ίδιας της Βικτόρια, πρωτοστατεί εκείνη η φράση ( δεν υπάρχει μέσα στο έργο βέβαια ) που έγινε η σφραγίδα του και συνδέθηκε εν μέρει με την αγάπη του για τις θετικές επιστήμες: ΄΄το ποιητικό πνεύμα πέθανε, όμως το πνεύμα της αμφιβολίας ήρθε στον κόσμο΄΄. Αναγνώριση, απόρριψη και συνεχόμενα ερωτηματικά, όπως και καθαρά στενταλική υπαινικτική γραφή. Φράσεις απ’ το διήγημα: ΄΄Μιλούσαν λίγο και ο καθένας άκουγε με προσοχή, τα όσα του λέγανε΄΄ ΄΄Με δυο λόγια αν οι άνθρωποι ξέρανε να μετρούν την ευτυχία τους, όχι με την απελπισία, αλλά με την απόλαυση των αγαθών τους, ο γάμος τους θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν το κορύφωμα της ανθρώπινης ευτυχίας΄΄ 5 αστέρια.

  3. 5 out of 5

    Ola

    قصة حب مريرة جمعت بين ابنة لرجل حاكم وفارس مغوار تجرا والدها و أخاها على أهانته والتنكيل به فينتقم شر انتقام منهم ولا يسلّم الحب من ذلك الانتقام اسلوب جميل وترجمة موفقة أحببت العمل الذي يتميز بالجمال والنعومة

  4. 4 out of 5

    Yann

    L’abbesse de Castro est un petit roman écrit par Stendhal, qu'il place dans un cadre qu'il affectionne particulièrement : l'Italie de la Renaissance. J'avais déjà remarqué dans sa Chartreuse de Parme combien il s'était inspiré de la Vie de Benvenuto Cellini qui avait fait ses délices. Sans que Stendhal fasse preuve d'une quelconque nostalgie d'un hypothétique bon vieux temps, il ne laisse pas de faire sentir une certaine fascination pour des mœurs et circonstances qui donnaient aux hommes un courage et une L’abbesse de Castro est un petit roman écrit par Stendhal, qu'il place dans un cadre qu'il affectionne particulièrement : l'Italie de la Renaissance. J'avais déjà remarqué dans sa Chartreuse de Parme combien il s'était inspiré de la Vie de Benvenuto Cellini qui avait fait ses délices. Sans que Stendhal fasse preuve d'une quelconque nostalgie d'un hypothétique bon vieux temps, il ne laisse pas de faire sentir une certaine fascination pour des mœurs et circonstances qui donnaient aux hommes un courage et une audace qui n'est plus de saison, dans cette Europe post-Napoléonienne. Les actes de bravoure insensés, la brutalité et la violence que l'on trouve dans l'autobiographie du célèbre artiste, il la transporte dans son héros, un noble très pauvre, mais très courageux, qui s'éprend d'une belle jeune fille, hélas fille d'une famille bien plus riche. On ne plaisante pas avec la vertu dans l'Italie du XVIème siècle, pas plus qu'avec l'honneur, et les affaires de cœur non décidées par les parents peuvent donner lieu à de vraies vendettas. Toute cette matière donne à l'auteur de quoi composer une histoire sans doute sans originalité, mais avec des caractère forts, bien trempés, des passions dévorantes, des transports, des combats, des trahisons, des évasions, et tout ce qui fait le piquant de ce genre de romans. J'ai eu l'impression que l'auteur s'est contenté de l'essentiel, a émondé toute description oiseuse ou épisode digressif. Il y a peut-être un point sur lequel je suis un peu dubitatif - et c'est un reproche que je ferais à la plupart des romans français du XIXème - c'est que les personnage n'ont pas une psychologie assez crédible, assez complexe, assez réaliste: tout est concentré dans telle ou telle action, ou décision qui va nouer le drame, mais reste trop dépendant des ressorts que le romancier veut tendre pour raconter son histoire. Du coup, on n'arrive pas vraiment à s'attacher aux personnages, chose qui ne m'arrive autant quand je lis des romans russes, par exemple.

  5. 5 out of 5

    Nate D

    Mid-19th-century romance/adventure/tragedy supposedly translated and summarized from old Italian manuscripts, which allows Stendhal some room as an intrusive narrator for commentary on the prevailing attitudes of the 16th century compared to 19th. Mostly pretty fun, and with an unforced sense of impending disaster as just inevitable rather than due to authorial machinations (and if blame is to be allocated, it seems mostly to go to family, rather than the characters themselves). Not really reach Mid-19th-century romance/adventure/tragedy supposedly translated and summarized from old Italian manuscripts, which allows Stendhal some room as an intrusive narrator for commentary on the prevailing attitudes of the 16th century compared to 19th. Mostly pretty fun, and with an unforced sense of impending disaster as just inevitable rather than due to authorial machinations (and if blame is to be allocated, it seems mostly to go to family, rather than the characters themselves). Not really reaching, either, but then its minor Stendhal, even if the only of his that I've read.

  6. 5 out of 5

    Ivan

    Sarebbe stata la gioia (e lo è stata, per chi lo lesse effettivamente) di tutti i vecchi repubblicani mazziniani: il clero ipocrita, avido, lussurioso, simoniaco, falso, spergiuro, menzognero e quant'altro... Chi più ne ha, più ne metta. Stendhal è un grande narratore, anche quando accumula una montagna di stereotipi. A proposito, il nobile e brigante nominato nelle prime pagine, Alfonso Piccolomini, non è duca di Monte Mariano, ma di Monte Marciano (comune nelle Marche in provincia di Ancona), Sarebbe stata la gioia (e lo è stata, per chi lo lesse effettivamente) di tutti i vecchi repubblicani mazziniani: il clero ipocrita, avido, lussurioso, simoniaco, falso, spergiuro, menzognero e quant'altro... Chi più ne ha, più ne metta. Stendhal è un grande narratore, anche quando accumula una montagna di stereotipi. A proposito, il nobile e brigante nominato nelle prime pagine, Alfonso Piccolomini, non è duca di Monte Mariano, ma di Monte Marciano (comune nelle Marche in provincia di Ancona), impiccato a Firenze il 16 marzo 1591.

  7. 5 out of 5

    Phrodrick

    Praises for the nice bound and convenient edition from the Art of the Novella books. Not so much for the book itself. Exactly what to make of Stendhal’s, The Abbess of Castro. As an adventure novel there are plots and raiding parties but it lacks swash to its buckle. There is much of the star-crossed lovers. She the daughter of the richest man in town, he among the poorest, until he morphs into a high order highway man. Still as a romance it is too Machiavellian. We are told up front that where Praises for the nice bound and convenient edition from the Art of the Novella books. Not so much for the book itself. Exactly what to make of Stendhal’s, The Abbess of Castro. As an adventure novel there are plots and raiding parties but it lacks swash to its buckle. There is much of the star-crossed lovers. She the daughter of the richest man in town, he among the poorest, until he morphs into a high order highway man. Still as a romance it is too Machiavellian. We are told up front that where official justice is limited to those with money enough to buy, the poor must needs turn to the local brigands. But the following story never seems to be one about justice. Stendhal is one of the early realists, but this is hardly Balzac with blunderbusses. A dark satire is likely given the introductory remarks about the lack of law for those who cannot buy it. After all satire does not have to be funny, right? The book is supposed to be a translation of the actual facts of a 16th century doom love. The narrator frequently interjects his thoughts about the pair and their milieu. Then he can contrast how the same situation would have played out in the 19th. So perhaps satire is the key. By the end I was not sure I cared if was intended to be satire. The Abbess of Castro has enough of the elements of romance, a la Romeo and Juliet and the action of Scaramouch to qualify it as family reading. The cynicism is deep enough that many of the pre-teens will miss it. Further the Abbess can be thought of as a strong independent woman, while her Bandit, warrior suiter, Giulio provides enough action to keep male readers attentive. Blunderbusses, secret passages, planning a convent escape and the buying of privileges, banditti, vengeful rich father and hopeless romance. How can one hate all these appeals to the romantic? I do not hate the book. I just cannot assure myself that it is about anything. It cannot be described as a thing of sound and fury neither can I testify to what it signifies. If it were more entertaining, it could be called a light read but, well let’s call it a light read, it is just not that much of one.

  8. 5 out of 5

    Kristina

    Reminded me very much of medieval romances à la Chretien de Troyes, at least in the first part of the book, for its style and content... Nothing new or different, seems like Stendhal just decided to mix some Romeo-and-Juliet- style drama with a dash of chanson de geste and roman courtois. The second part though feels completely different, almost pertaining to a different story, the characters develop in a sudden way, just like the writing and style. Not without a reason: it is based on an old It Reminded me very much of medieval romances à la Chretien de Troyes, at least in the first part of the book, for its style and content... Nothing new or different, seems like Stendhal just decided to mix some Romeo-and-Juliet- style drama with a dash of chanson de geste and roman courtois. The second part though feels completely different, almost pertaining to a different story, the characters develop in a sudden way, just like the writing and style. Not without a reason: it is based on an old Italian manuscript narrating a certain event which I won't reveal here (hate spoilering). The event offered very good material but Stendhal just couldn't resist some extra drama that suits a medieval author specializing in legends and poems (which I'm actually a fan of), rather than a 19th century guy. 3 stars for the simplicity, wonderful landscape descriptions, and the convent part. Otherwise it would've been 2.

  9. 4 out of 5

    Laura

    An impossible love story of Helene and Jules since a rich young lady couldn't fall in love with a robber's son. It seems this book advert the advent of The Chartreuse de Parma, Stendhal's masterpiece novel.

  10. 4 out of 5

    Callsign222

    Fun, quick read. Don't think too much, just enjoy the sword fighting and the extreme emotional swings of the protagonist and to a certain extent the author-- the absurdity of which I immensely enjoyed. Death or glory!

  11. 4 out of 5

    Violeta Petrovska

    Ako moze nekoj da mi odgovori...sto e so skratenite verzii na knigite od Izdavacka kuka Gurga?

  12. 4 out of 5

    Georgiana 1792

    Una lettura deludente: malgrado si tratti di un libro breve, Stendhal riesce a essere prolisso quando non deve e reticente dove dovrebbe raccontare di più. Interessante il panorama dei castelli romani nel '500, e i giochi politici nel regno del Papa. Però avrei sperato in qualcosa di più.

  13. 4 out of 5

    Pascale

    This love-story between the rich Hélène de Campireali and the poor Jules Branciforte unfolds rather predictably but throws up some surprises in its second half. Having been duped into believing Jules dead after his unsuccessful attempt to storm the convent where she had been imprisoned, Hélène diverts her energy into being promoted Abbess of this institution, in order at least to wield power if she can't have love. Later on, she has an affair with the local bishop, a handsome but rather spineles This love-story between the rich Hélène de Campireali and the poor Jules Branciforte unfolds rather predictably but throws up some surprises in its second half. Having been duped into believing Jules dead after his unsuccessful attempt to storm the convent where she had been imprisoned, Hélène diverts her energy into being promoted Abbess of this institution, in order at least to wield power if she can't have love. Later on, she has an affair with the local bishop, a handsome but rather spineless man who makes her pregnant. Although she manages to hide the pregnancy and have the baby taken away from the convent, eventually the scandal breaks out. While Hélène's mother, who had been responsible for the lie about Jules's death, tries everything to save her daughter's life, Hélène, now aware that her beloved is alive, commits suicide rather than facing Jules in her degraded state. Although the whole thing is awash in melodrama, it's interesting to see that the heroine is seen to seek solace first in ambition, then in sex with a man she loathes, instead of remaining faithful to the lover she believes dead. This could turn Hélène into a really interesting heroine for the period, but Stendhal hurtles through the last episodes at breakneck speed, thereby missing a chance to fully develop her character. Apart from that, the description of how gangs of mercenaries operated in feudal Italy is very vivid.

  14. 5 out of 5

    Thorlakur

    A romantic tragedy set in the countryside of papist Rome, simmering with illicit encounters within the confines of a monastery, simony and brigandage, to name a few of the vices that makes this an exciting and delightful text.

  15. 5 out of 5

    Guido

    Più che l'avvincente e tormentata storia d'amore che racconta, credo che di questo libro ricorderò soprattutto le numerose descrizioni della campagna romana. L'immagine di un'Italia rinascimentale che Stendhal amava molto, nel cui complicato ordinamento - principi, briganti ed ecclesiastici corrotti - vedeva una forma di anarchia comunque più onesta ed onorevole del sistema di valori che regolava allora la Francia. In Italia, diceva Stendhal, era ancora possibile che i poeti fossero ammirati più Più che l'avvincente e tormentata storia d'amore che racconta, credo che di questo libro ricorderò soprattutto le numerose descrizioni della campagna romana. L'immagine di un'Italia rinascimentale che Stendhal amava molto, nel cui complicato ordinamento - principi, briganti ed ecclesiastici corrotti - vedeva una forma di anarchia comunque più onesta ed onorevole del sistema di valori che regolava allora la Francia. In Italia, diceva Stendhal, era ancora possibile che i poeti fossero ammirati più dei capitani dell'esercito con le loro lunghe collezioni di morti. Stendhal era affascinato dall'Italia in un modo che probabilmente lo rendeva un po' miope: ma dobbiamo essergli grati per questo, perché la sua ammirazione per quelle terre così tormentate lo ha indubbiamente aiutato a scrivere questa storia - ci sono i due amanti, certo, ma ancora più vivo di loro è il mondo in cui si muovono: alberi, boschi, foreste; colline, castelli, pianure limitate dal mare: l'amore di Stendhal per tutto questo ha reso la sua narrazione appassionata e niente affatto stucchevole, un piccolo capolavoro di romanticismo.

  16. 4 out of 5

    Aaron

    I can't say I have much to say on this book, which I suppose accounts for its middle of the road rating. To me it felt like a thoroughly average book, and frankly forgetful. It was not bad, the story was well executed, but it wasn't anything special and therefore a bit forgetful. I think the mediocrity of this book lies in Stendhal's failure to really enunciate the emotions of the two prominent characters. The story revolves around the ill-fated journey of two lovers. Yet, as a reader, I only ev I can't say I have much to say on this book, which I suppose accounts for its middle of the road rating. To me it felt like a thoroughly average book, and frankly forgetful. It was not bad, the story was well executed, but it wasn't anything special and therefore a bit forgetful. I think the mediocrity of this book lies in Stendhal's failure to really enunciate the emotions of the two prominent characters. The story revolves around the ill-fated journey of two lovers. Yet, as a reader, I only ever felt that they were in love based off of outward actions and words of the two. I never got a feeling that their heart was in it, which in turn made me continually doubt whether they actually loved each other until one or the other would vocalize that love. Therefore, the story was not emotionally driven, but action driven, which does not cause a love story to stick out. And that love story was nothing revolutionary or exceptionally intriguing. The story felt as if it had been done before and that adds to its average standing in my mind.

  17. 4 out of 5

    Mouâd Benzahra

    Une singulière chronique (si ce n’est la plus poignante et fatale d’entre toutes), que nous propose Stendhal dans son recueil. L’atmosphère non moins tragique qui règne dans cette oeuvre, est accentuée par un vif et intarissable désir de renouement comme par un passé d’amours innocents, inavoués et purs, .. désir malencontreusement inabouti à cause de perpétuels mensonges et autres faits et actions avilissants, marquant le long du récit. Force est de constater aussi que mor Une singulière chronique (si ce n’est la plus poignante et fatale d’entre toutes), que nous propose Stendhal dans son recueil. L’atmosphère non moins tragique qui règne dans cette oeuvre, est accentuée par un vif et intarissable désir de renouement comme par un passé d’amours innocents, inavoués et purs, .. désir malencontreusement inabouti à cause de perpétuels mensonges et autres faits et actions avilissants, marquant le long du récit. Force est de constater aussi que morale et amour deviennent antithétiques au vu des événements qui s’y produisent. L’intrigue, habilement tressée par Stendhal, et couplée au style si fin et mesuré de cette chronique sont pour plaire au lecteur passionné d’amours italiennes.

  18. 4 out of 5

    Ana

    While this nuvella starts out slow it picks up by the end of the second chapter. After meeting our high-born heroine Elena in love with poor, son-of-a-thief Giulio, I started to like them despite the rather evident comparison to Romeo and Juliet in the begining. By the middle though that comparison becomes redundent because out characters have to live through some questionable decisions and bad luck and it is up to the lovers to see if their love is actually worth protecting. And while it is def While this nuvella starts out slow it picks up by the end of the second chapter. After meeting our high-born heroine Elena in love with poor, son-of-a-thief Giulio, I started to like them despite the rather evident comparison to Romeo and Juliet in the begining. By the middle though that comparison becomes redundent because out characters have to live through some questionable decisions and bad luck and it is up to the lovers to see if their love is actually worth protecting. And while it is definitely true that Shakespeare's verse outshines Stendhal's proze, by the end I feel more respect for Elena than for Juliet.

  19. 4 out of 5

    Andy

    Stendhal writes about the same basic circumstance in different books, making it more or less lengthy and complex, depending on the setting. This is a very compact version of the same ideas that he stretched out to great lengths in Chartreuse de Parme. Compact enough to make it digestible for anyone not obsessed with the details of brigands' lives in 16th century Italy.

  20. 4 out of 5

    Chloe

    Short, but still manages to plod. The language was opaque (which can be excused by its being a mid-19th century text translated from the French) and the plot wasn't delivered all that grippingly. Gets good at the end. I'll probably like it better the second time around.

  21. 5 out of 5

    Veronique Varchi

    Che palle. Ma perché insisto nel leggere classici?

  22. 5 out of 5

    Tim McKay

    Stendhal's quality is consistently very good.

  23. 5 out of 5

    Joe

    review soon

  24. 5 out of 5

    Anna

    Un piccolo libretto con all'interno una storia terribile che ci riporta ad un'epoca buia e di ingiustizie. Tuttavia ben scritto.

  25. 4 out of 5

    Paul Jellinek

    I enjoyed this book because of the quality of Stendhal's writing, and the historical setting is fun, but the story itself is pretty thin. A good way to pass the time on a short flight.

  26. 4 out of 5

    Octavio Tejeiro

    Not my kind of book.

  27. 4 out of 5

    Paul Taylor

    Romeo and Juliet by Stendhal against the backdrop of the chaotic politics and religious power broking of 16th Century Italy.

  28. 5 out of 5

    Ève

    Belle nouvelle

  29. 4 out of 5

    Mishel

  30. 5 out of 5

    José

    Stendhal escribe una historia de amoríos renacentistas que se inspira en anécdotas encontradas en legajos polvorientos. No está mal.

Add a review

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Loading...
We use cookies to give you the best online experience. By using our website you agree to our use of cookies in accordance with our cookie policy.